Rysunek

Rysunek, malarstwo, kaligrafia, media, historia
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą realizm. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą realizm. Pokaż wszystkie posty

niedziela, 24 września 2023

Ernest Biéler

 

Kilka dni temu w internecie natrafiłem na obraz malowany bardzo w stylu młodopolskim, podpisany nieznanym mi nazwiskiem.


Autor to szwajcarski artysta Ernest Biéler.


Z ciekawości, czy miał on jakieś związki z polskim kręgiem twórców, poszukałem danych na jego temat.

Są bardzo skąpe, ale jest informacja, że jego matka -  Nathalie Caroline Jeannette de BUTZOW - była z pochodzenia Polką.

Niektóre jego obrazy żywo przypominają twórczość Ślewińskiego, Sichulskiego, Stanisławskiego, czy Wyczółkowskiego.



W 2007 r. na aukcji w Sothebys trzy jego prace osiągnęły kwotę przekraczającą trzy miliony franków szwajcarskich, a dom Christie’s w Zurychu sprzedał obraz "Trois Valaisannes" Biélera za kwotę 1 020 000 SFr, wliczając premię kupującego. 

Wiele dzieł Biélera, zazwyczaj w tym samym stylu co wymienione powyżej – znanym jako „styl Savièse” – obecnie rutynowo osiąga sześciocyfrowe kwoty ceny na aukcji.



Poniżej kilka ciekawych obrazów Biélera i garść tego, co dało się ustalić...


Ernest Biéler - "Pejzaż górski"



Urodził się 31 lipca 1863 w Rolle w Szwajcarii.



Uprawiał malarstwo, rysunek i grafikę.

Pracował w oleju, temperze, akwareli, gwaszu, tuszu, węglu, pastelach, akrylu i ołówku. Tworzył również mozaiki i witraże.




Jego ojciec Samuel, z pochodzenia Francuz, był weterynarzem, a matka, pochodzenia fińsko - polskiego, była córką polskiego (? fińskiego?) dyplomaty w służbie rosyjskiego cara, min. uczyła muzyki i malarstwa, ona właśnie jako pierwsza uczyła go rysunku. O jej korzeniach niestety prawie nic nie udało się ustalić...


Ojciec Samuel Biéler wraz z rodziną przeniósł się do Lozanny, gdzie objął stanowisko nauczyciela zoologii. Zanim zmarł w 1911 r., zdobył uznanie w świecie nauki; wśród jego wyróżnień znalazł się doktorat honoris causa Uniwersytetu z Lozanny.



Ernest po studiach w Lozannie wyjechał do Paryża i od 1880 roku uczęszczał na kursy Académie Julian i Académie Colarossi.


Od 1892 do 1917 roku, kiedy to powrócił do Szwajcarii, dzielił swój czas między Paryż i Szwajcarię.







Latem 1884 roku odkrył miejscowość Savèse w Valais, która była dla niego ważnym źródłem inspiracji: 
krajobrazy - na które nie miał jeszcze wpływu rozwój przemysłowy, którego doświadczała wówczas Szwajcaria - i tradycje (kostiumy itp.) 

W 1900 roku wybudował tam również pracownię.

Zdobył srebrny medal na Wystawie Światowej w Paryżu w 1900 roku.

Od 1905 roku porzucił malarstwo olejne na rzecz akwareli i tempery, "bardziej dostosowanej do stylu graficznego, który obecnie charakteryzuje jego sztukę", z wyraźnymi liniami inspirowanymi secesją i wyidealizowanymi tematami. 

W 1906 roku Kunstmuseum Basel kupiło od niego siedem prac.













Należy, wraz z Raphaëlem Ritzem, Édouardem Valletem, Albertem Chavazem i innymi, do tzw. szkoły Savièse. 

Biéler zostanie również honorowym mieszczaninem tej miejscowości Valais.

Tworzył również witraże, freski, zaprojektował kostiumy, dekoracje Fête des vignerons z 1927 roku.










Ożenił się późno, bo w wieku 46 lat z Michelle Laronde, która uczyła rysunku w Paryżu. 

Jego małżeństwo jednak po 7 latach rozpada się i Biéler decyduje się opuścić Paryż w 1916 roku. 

W 1928 r. w wieku 65 lat żeni się po raz drugi; jego nowa żona, Madeleine de Cérenville, jest od niego o 20 lat młodsza. 
















Biéler spędził ostatnie 25 lat swojego życia malując to, co widział (odejście od stylu Savièse na rzecz coraz większego zainteresowania pejzażem).

W 1935 r. obok posiadanej przez siebie pracowni w Savièse zbudował dom, gdzie żył jeszcze trzynaście lat, aż do swojej śmierci w Lozannie 25 czerwca 1948 r. 


Został pochowany w kościele św. Marcina na cmentarzu w Vevey.















O pochodzeniu jego matki.


Nathalie Caroline Jeannette de BUTZOW była córką rosyjskiego dyplomaty pochodzenia fińskiego (?) i Polki z rodziny Jeziorańskich.


Jej ojciec, a dziadek Ernesta Biélera to,



Karl Friedrich de Bützow

(Carl Fredrik; ros. Karł Karłowicz Biucow; Карл Карлович Бюцов)
(2 V 1791 Wyborg,  Finlandia, obecnie Rosja – 28 VII 1852 Genua), 

dyplomata rosyjski, konsul generalny w Gdańsku. 

Syn lekarza wojskowego Carla Friedricha Bützowa [tak, te same imiona] (1750 Wyborg – 24 II 1805 Wyborg) i Cathariny Heleny z domu Alopaeus (Kaisa Lena Alopaea) (1 X 1763 Wyborg – 25 II 1810 Wyborg). 

W latach 1805–1807 uczeń gimnazjum w Wyborgu, w 1808 aktuariusz w carskim ministerstwie spraw zagranicznych, w 1809 pełnił funkcję sekretarza swojego wuja, Davida Alopaeusa podczas negocjacji pokojowych w Fredrikshamn. Od 7 VI 1810 student akademii w Åbo (Turku), egzamin na pierwszy stopień prawniczy zdał w grudniu 1811, dyplom ukończenia studiów otrzymał 15 XII 1812.

Od 1811 do 1816 urzędnik poselstwa w Sztokholmie. W latach 1816–1821 pracował w Ministerstwie Spraw Zagranicznych (MSZ), w 1821–1824 sekretarz legacji w Hamburgu, w 1824–1826 ponownie w MSZ, od 1826 do 1829 sekretarz poselstwa w Konstantynopolu. W latach 1829–1832 pracował w poselstwie rosyjskim w Berlinie. 

Od 19 XII 1833 do 4 IX 1842 konsul generalny w Gdańsku, od 25 VIII 1842 do śmierci na takim samym stanowisku w Genui.



















Od 1825 radca dworu, 19 II 1836 otrzymał dyplom szlachecki. 

Od 1846 w randze rzeczywistego radcy stanu. 

Odznaczony Orderem św. Włodzimierza IV klasy oraz Orderem św. Anny II klasy z brylantami.



Pochowany 6 VIII 1852 na starym cmentarzu ewangelicko-augsburgskim w Warszawie. 



Od 1828 żonaty był z Heleną Zofią Julią z frankistowskiej rodziny Jeziorańskich, córką Ignacego (1746–1846), siostrą Jana Aleksandra (1796–1862), pradziadka Jana Nowaka-Jeziorańskiego (1914–2005). 

Frankiści to zwolennicy Jakuba Franka, członkowie żydowskiej grupy religijnej, sekty heretyckiej w stosunku do judaizmu.

W biogramie Jana Nowaka Jeziorańskiego na wikipedi Helena nie jest wymieniona. Także Jeske - Choiński w "Neofici polscy" nie wymienia Heleny, więc trudno ocenić co napisano w źródłach, które znalazłem w internecie.




Jego syn Jewgienij Karłowicz von Bützow (Евгений Карлович Бюцов; Eugen Karlovich Bützow) (19 VII 1837 Gdańsk – 17 X 1904 Baden koło Wiednia, pochowany w Sankt-Petersburgu), również był dyplomatą, sekretarzem w służbie dyplomatycznej gubernatora Wschodniej Syberii (1861), rosyjskim konsulem w Tiencinie (Chiny, 1862-1865) i Hakodate (Japonia, 1867-1870), konsulem generalnym i chargé d'affaires w Jokohamie od 1 I 1871, posłem w Chinach (15 V 1873 –13 IV 1883), Grecji (9 II 1884 – 1889), Iranie (15 XI 1889 – 1897) i Szwecji (1 VII 1897 – 1904).





Ernest Belier - "Autoportret"

















Hélène Sophie Julie JEZIORANSKA 



babcia Ernesta Biéler, urodziła się w 1810 roku.

Tu niestety moje ustalenia się kończą...































Matka artysty, urodzona w Gdańsku w 1834 roku

Nathalie Caroline Jeannette de BUTZOW

zmarła w 1918 roku w październiku.




Szukajka gugla poda nam nieco obrazów tego mistrza, ale wyspecjalizowane w sztuce źródła zrobią to znacznie lepiej...


Jeszcze kilka szkiców...













































Bibliografia:

Amburger Erik, Deutsche in Staat, Wirtschaft und Gesellschaft Russland, Wiesbaden 1986, s. 225.

Высшие чины Российской империи (22.10.1721-2.3.1917). Биографический словарь, red. Е.Л. Потемкин, t. I: А-Г, Moskwa 2019.

Русскій біиографическій словарь, red. А.А. Половцов, t. III: Бетанкуръ-Бякстеръ, St. Petersburg 1908.

www.genealogia.fi/genos-old/32/32_70.htm.
www.geni.com/people/Eugen-Karlovich-B%C3%BCtzow/6000000017936819339.
www.geni.com/people/Karl-Friedrich-B%C3%BCtzow/6000000039971212867.




Przy pisaniu notatki korzystałem z następujących źródeł:



Ernest Biéler – Wikipedia, wolna encyklopedia

Ernest Biéler – Wikipedia, wolna encyklopedia


Ausstellungsfuhrer_Bieler_e_def.pdf (kunstmuseumbern.ch)

School of Savièse – Wikipedia, wolna encyklopedia

“A rising star_ Swiss artist Ernest Biéler” [PDF].pdf

Rodzina Bützow – Wikidata

Bützow – Wikipedia, wolna encyklopedia

BÜTZOW de KARL FRIEDRICH, rosyjski konsul generalny – Encyklopedia Gdańska (gedanopedia.pl)

Person : BUTZOW, Szwajcaria - Znajdź wszystkie nagrania - Geneanet


Person : BUTZOW, Szwajcaria - Znajdź wszystkie nagrania - Geneanet

Hélène Sophie Julie JEZIORANSKA: Dominique François BERTRAND (dfbertrand):n sukupuu - Geneanet


https://pl.wikipedia.org/wiki/Jan_Nowak-Jeziorański

niedziela, 9 października 2016

Maksymilian Gierymski



Dzisiaj mija 170 rocznica urodzin Maksymiliana Gierymskiego, jednego z najlepszych polskich malarzy.



"Portret Maksymiliana Gierymskiego" - Henryk Piątkowski*



Urodził się 9 października 1846 roku w Warszawie. Pochodził z rodziny inteligenckiej, był starszym bratem równie znamienitego malarza Aleksandra Gierymskiego.


Uczestnik powstania styczniowego (1863), walczył prawdopodobnie na terenie Lubelszczyzny i Kielecczyzny. Po upadku powstania, uniknąwszy represji ze strony władz rosyjskich, Gierymski rozpoczął studia na Wydziale Matematyczno-Fizycznym w warszawskiej Szkole Głównej. Następnie przez kilka miesięcy kształcił się w Klasie Rysunkowej. W 1865 roku zrezygnował z dalszych studiów i postanowił pracować samodzielnie. W tym okresie zawarł znajomość z przebywającym w Warszawie Juliuszem Kossakiem, który pomagał mu w zgłębianiu tajników malarskiego warsztatu.



M. Gierymski - Studium pejzażowe z Rzymu, 1874 r. olej, tektura 17.7 x 28.2 cm


W 1867 roku, uzyskawszy stypendium rządowe, wyjechał do Monachium. Tam, polecony przez Juliusza Kossaka, nawiązał kontakty z grupą polskich artystów skupionych wokół Józefa Brandta.
W okresie monachijskim szczególnie blisko zaprzyjaźnił się z Adamem Chmielowskim, dawnym kolegą z Instytutu Politechnicznego w Puławach, również uczestnikiem powstania styczniowego.


Długie dyskusje prowadzone z Chmielowskim na temat sztuki przyczyniły się do ukształtowania poglądów estetycznych Gierymskiego. Do jesieni 1868 roku kształcił się w Akademii Sztuk Pięknych pod kierunkiem Alexandra Strähubera i prawdopodobnie również - Hermana Anschütza. Na przełomie 1867 i 1868 podjął naukę w prywatnej pracowni sławnego wówczas batalisty, Franza Adama. Od maja 1868 roku towarzyszył mu w Monachium brat Aleksander, który również rozpoczął tam studia artystyczne. W tym samym roku Maksymilian został członkiem monachijskiego Kunstvereinu.

  


M. Gierymski - Modlitwa Żydów w dzień szabatu ,1871 r. olej na płótnie 71 x 114 cm





 M. Gierymski - Pejzaż z jeziorem, ok. 1868 r. olej na desce, 32 x 42 cm.



Około 1869 roku, mając zaledwie 23 lata Gierymski osiągnął artystyczną dojrzałość i wypracował własny, całkowicie indywidualny styl malarski.

Jego sukcesy na Pierwszej Międzynarodowej Wystawie Sztuki w Monachium i na międzynarodowej wystawie w wiedeńskim Kunstvereinie w 1869 roku (dzieło Gierymskiego zakupiono do zbiorów cesarza Franciszka Józefa), odnotowane w prasie i w środowisku zawodowym, zaowocowały wzrostem zainteresowania kolekcjonerów twórczością młodego Polaka.

Natomiast w kraju jego prace, regularnie nadsyłane na wystawy w warszawskim Towarzystwie Zachęty Sztuk Pięknych i Towarzystwie Przyjaciół Sztuk Pięknych w Krakowie, były na ogół przyjmowane obojętnie, a nawet krytykowane przez konserwatywną część środowiska artystycznego. W tej sytuacji, poczynając od 1870 roku, Gierymski ostatecznie zrezygnował z uczestnictwa w wystawach organizowanych na ziemiach polskich.

  


M. Gierymski - Rzeka, 1868-70 r. olej na desce, 24,8 x 32,9 cm





M. Gierymski - Krajobraz jesienny studium pejzażu, 1868-69 r. olej na desce 12,5 x 23,5 cm



W Monachium jego dzieła niemal natychmiast znajdowały nabywców, a jednocześnie wciąż rosła liczba składanych zamówień z Londynu, Wiednia, Berlina, Hamburga i innych miast Europy. Wyrazem rosnącej sławy Gierymskiego były również sukcesy na wystawach międzynarodowych. W 1873 roku na Wystawie Powszechnej w Wiedniu został nagrodzony złotym medalem, a w 1874 roku przyjęty w poczet członków Akademii Sztuki w Berlinie. 



M. Gierymski - Przed cmentarzem szkic, 1870 r.





M. Gierymski - Ulica Karowa, 1870-72 r. ołówek, tusz, gwasz na papierze, 21,5 x 16 cm



M. Gierymski - Ulica Kamienne Schodki w Warszawie,  1870-72 r. ołówek, tusz, gwasz na papierze, 21,5 x 16 cm



M. Gierymski - Ulica Solec w Warszawie, 1870-71 r. akwarela, gwasz na papierze, 15 x 20 cm






M. Gierymski - Widok znad Wisły, 1870 r. ołówek, akwarela, gwasz na papierze, 17,5 x 31 cm


W latach 1870-72 artysta spędzał letnie wakacje w Polsce, w 1871 roku po raz pierwszy podróżował do Włoch, w towarzystwie brata. Od 1873 roku, z powodu postępującej choroby płuc, przebywał głównie w miejscowościach kuracyjnych, w Meranie i w Bad Reichenhall. Pod koniec tego roku wyjechał z opiekującym się nim Aleksandrem do Rzymu, w nadziei osiedlenia się tam na stałe.




M. Gierymski - Noc, 1872-73 r. olej na płótnie, 48 x 80 cm.





M. Gierymski - Patrol powstańczy pikieta, 1872-73 r. olej na płótnie, 60 x 110 cm




M. Gierymski - Jabłoń nad potokiem, 1868 r. olej na płótnie, 35 x 45 cm. 





M. Gierymski - Droga wśród drzew, 1870 r. olej na tekturze, 35 x 27,5 cm





M. Gierymski - Sosny studium do obrazu Czerkiesi pędzący do ataku, 1868 r. olej na płótnie, 43 x 29 cm







M. Gierymski - Krajobraz o wschodzie słońca przedświt, 1869 r. olej na desce, 27,5 x 36,5 cm




Wycieńczony chorobą, nie mogąc już malować, zaczął prowadzić dziennik, w którym notował swoje przemyślenia natury światopoglądowej, a także refleksje na temat sztuki.


Zmarł 16 września 1874 roku w Bad Reichenhall (Niemcy) w wieku zaledwie 28 lat. Był najwybitniejszym przedstawiciel tzw. szkoły monachijskiej i prekursorem realizmu w malarstwie polskim drugiej poł. XIX w.  






Polecam "Płaszcz Zabójcy" - z notatek i listów Maksymiliana Gierymskiego 


http://plaszcz-zabojcy.blogspot.com/search/label/Gierymski%20Maksymilian



* portret opracowany prawdopodobnie na podstawie rysunku Franciszka Tegazzo rytowanego przez Antoniego Regulskiego i opublikowanego w Tygodniku Illustrowanym [1872 (II) 280] i fotografii Maksymiliana z ok. 1872 r. (znajdującej się w zbiorach rodzinnych). Piątkowski osobiście poznał Gierymskiego, gdy ten był już ciężko chory w lipcu 1874 r.


Henryk Piątkowski (1853-1932) – polski malarz, grafik, literat i krytyk sztuki.  







Źródła:

internet

http://www.pinakoteka.zascianek.pl/Gierymski_M/Index.htm

http://cyfrowe.mnw.art.pl/dmuseion/docmetadata?id=4977

http://culture.pl/pl/tworca/maksymilian-gierymski

https://wolnelektury.pl/katalog/galeria/autor/maksymilian-gierymski/rodzaj/malarstwo/

http://katalog.muzeum.krakow.pl/pl/cat